HISTORIA METODY

Analiza Więzi Prenatalnej jest formą wsparcia kobiety w ciąży, pomaga jej nawiązać i utrzymywać głęboką relację z dzieckiem już przed porodem. Kiedy matka zaangażowana w Analizę Więzi Prenatalnej skieruje się na sygnały płynące ze swojego ciała i sygnały od dziecka, wówczas pojawia się coś w rodzaju „wewnętrznego ekranu”, do którego oboje: matka i dziecko, mają dostęp. Powoli staje się on kanałem komunikacji - tzw. „emocjonalną pępowiną”, która ich łączy. W tej emocjonalnej przestrzeni powstaje wówczas dialog.

Historia Analizy Więzi Prenatalnej sięga początku lat 90-tych ubiegłego stulecia, kiedy to Jeno Raffai i Gyorgy Hidas - węgierscy psychoanalitycy zaobserwowali specyficzną konstelację w psychodynamice swoich pacjentów - młodych schizofreników. Stwierdzili brak osobistych wewnętrznych granic między pacjentami a ich matkami we wczesnym okresie rozwoju. Zauważyli wówczas, że niejasne lub niepewne granice w ciąży zakłócają percepcję dziecka i sposób postrzegania świata w perspetywie „my” zamiast „ja” lub „ty”.

Następnie zaczęli poszukiwać profilaktycznego leczenia, mającego za zadanie wzmocnić i zróżnicować te wewnętrzne granice osobowości zarówno matki jak i dziecka. Na podstawie tego podejścia badawczego, opracowali Analizę Więzi Prenatalnej. Stała się ona narzędziem dokonywania fundamentalnych zmian i przynoszącym ogromne korzyści zarówno matce jak i dziecku.

Jeno Raffai przeprowadził się do Niemiec, gdzie wykształcił wielu profesjonalistów pracujących metodą AWP. Obecnie w Niemczech jest ponad 150 specjalistów pracujących w ten sposób. Jeden z uczniów Raffai - dr Gerhard Schroth, niemiecki psychoanalityk - prowadził szkolenia w zakresie metody Analizy Więzi Prenatalnej w USA. Obecnie metoda stosowana jest w Niemczech, Austrii oraz w USA.

Co dwa lata w Kolonii, w Niemczech, odbywa się międzynarodowa konferencja skupiająca osoby pracujące metodą Analizy Więzi Prenatalnej.